روزی در حیاط دانشکده با عبدالله در مورد پروسه تحولات در ایران بحث میکردم و من تاکید داشتم که متمرکز شدن بر روی ساختار قدرت موجب انحراف از پروژه آگاه سازی بدنه اجتماعی منفعل و کشاندن  آن به متن تحولات می باشد.عبدالله با لبخند همیشگی اصرار داشت که این تمرکز موجب شکست ساختار قدرت و ایجاد فضای مناسب برای مانور فعالیتهای روشنگری می باشد.من هنوز بر این ایده استوارم و عبدالله نیز...

عبدالله هنوز در بند است و تحت فشارهای جسمی و روانی...

و من در این آرزو که او در این رویارویی نشکند تا دشمنش را از یک رضایت آنی مشعوف نسازد.

دوستان من پایدار باشید .

در هجوم تشنگي، در سوز خورشيد تموز
پاي در زنجير خاك تفته مي‌نالد گَوَن:
روزها را مي‌كنم پيمانه با آمد شدن

غوك نيزاران لاي و لوش گويد در جواب:
چند و چند اين تشنگي؟ خود را رها كن همچو ما
پيش نِه گامي و جامي نوش و كوته كن سخن.

بوته‌ي خشك گَوَن در پاسخش گويد: خَمُش!

پاي در زنجير، خوش‌تر تا كه دست اندر لجن

شعر از :شفیعی کدکنی