حدود 3 سال پيش يك جامعه شناس ايراني كه صاحب كرسي استادي در دانشگاه توكيو بود براي يك سخنراني به دانشگاه علامه دعوت شد.در انتهاي جلسه دانشجويان  اين استاد را دوره كرده بودند وبا او مباحثي مطرح كردند كه وي نيز به سوالات پاسخ مي گفت.هنگام خروج از دانشكده اين استاد برداشت خود را از نحوه نگرش دانشجويان ايراني در غالب جمله اي بيان كرد كه فكر مي كنم مي توان آنرا به بسياري مسائل موجود در جامعه دانشگاهي تعميم داد.او گفت:"براي من عجيب است كه دانشجويان ايراني هنوز در دوره پوزيتيويسم به سر مي برند".

رنجهاي دانشگاه در ايران بيشمار است.از سركوب و ارعاب و حذف حرفهاي غير خودي و ممنوعيت تشكل و سازمان و گروه  و محروميت از تحصيل كه بگذريم ، حكايت فضاي به اصطلاح علمي داستان غريبي است.آن جامعه شناس اي كاش مدتي در ايران تامل مي كرد و در اين هوا نفس مي كشيد تا بداند گناهي متوجه دانشجوي ترقي خواه ايراني نيست.دانشجويي كه اگر بتواند از بندهاي سياسي واجتماعي و فرهنگي مسلط بر جامعه ايران بگذرد تازه در دام هژموني كشنده استادان مغرور دواران سنت و نهايتا پوزيتيويسم قرن نوزدهم

گرفتار مي شود( كه بر اين ويژگي نگاه تحقير آميز به دانشجو را هم از سوي اين حضرات اضافه كنيد تا بدانيم كه دانشجوي تحول طلب يا بايد بر اين ارتجاع فكري مسلط بشورد كه در آنصورت قيد نمره اش را نيز بايد بزند و در اين جامعه كه ارزيابي دانش با نمره ايست كه در پايان نامه درج مي شود او فردي بي سواد تلقي مي شود ، و يا اينكه بايد به اين مناسبات قهقرايي تمكين كند)چگونه می تواند هماهنگ با حرکت جهانی راه برود.او ناچار است برای این جامعه با این وضعیت فکر کند و حرف بزند.

اين تصوير دانشجوي آوانگارد در دانشگاههاي ايران است و اما غرب:

فردي ايراني كه همزمان با خيزش 1968 فرانسه در سوربن درس مي خواند نقل مي كند كه در پس سالها از آن جريان (حوادث 1968)وقتي به عكسي يادگاري كه با همكلاسي هايم كه اتفاقا تعدادي از رهبران آن خيزش در ميان آنان حضور دارند نگاه مي كنم مي بينم كه همان شورشيان اكنون در بالاترين سمتهاي سياسي و مديريتي در كشور فرانسه و حتي اتحاديه اروپا هستند ،و اما وقتي به گذشته باز مي گردم تا ردي از دوستان دانشگاهي سابقم در ايران كه از فعالان سياسي بودند  بيابم بايد آنها را در. . .

اين رنجيست كه دانشگاه در ايران مي برد.