 |
 |
|
| نقدی پیرامون اندیشه و اجتماع |
|
یاد دکتر
 شریعتی را معلم انقلاب 57 نامیده اند.همچون فانون که معلم استقلال الجزایر بود.از همین روست که اورا امروزسرکوبگران دیروز و مدعیان اصلاح امروزی محکوم می کنند و مذمت می کنند.نمی خواهم اینجا دیگر از این جماعت بی هویت سخنی بگویم.این یادداشت را برای دکتر مینویسم.او را که نه تنها معلم نسل انقلاب 57 که نسلهای بعد از آن می دانم.از آنجهت که اگر به فعالان دانشجویی سالهای اخیر رجوع کنیم می بینیم الفبای مبارزات سیاسی و اجتماعی و مذهب مترقی را از او و کتاب هایش آموخته اند.شریعتی هنوز بر خلاف نظر بسیاری که نمی دانند بر روی چه ایستاده اند و حرف می زنند ، خطرناک ترین آلترناتیو در مقابل مذهب ایستا و تقدیرگرایانه است.روش او (که جیره خواران مدعیان دروغین اصلاح آنرا التقاط می دانند و البته از تعریف اصطلاح التقاط عاجزند) مبتنی بر نوعی دیالکتیک برخاسته از اموزه های مذهبی و البته با فرمول مارکس و نیز اصلاح گری مذهبی با تحلیل وبری است. اما طنز تاریخ اینگونه است که همانها که امروز دکتر را تخطئه میکنند و او را فاشیست می خوانند فراموش کرده اند خود تا همین گذشته نزدیک با این ملت و هواداران شریعتی چه کردند.سخن حقوق بشر لقمه بزرگیست که این جماعت بارها سعی کرده اند برگیرند اما نمی شود که با حرف همه اتفاقات گذشته را پاک کرد. شریعتی شبی در خواب می بیند شخصی از او در مورد فلسفه زندگی می پرسد.و او بیدرنگ پاسخ می دهد: زندگی یعنی: نان ، آزادی ، ایمان ، فرهنگ ، دوست داشتن دوم آذرماه سالروز تولدش گرامی باد. |
|
+ نوشته شده در
شنبه 3 آذر1386ساعت 15:23 توسط مرتضی اسدی |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو |
| درباره وبلاگ |
|
|
RSS
|