" یکی از مزایای دموکراسی آن است که مردم بتوانند به صورت آزادانه اظهار عقیده

نمایند ولی متاسفانه هریک از طبقات و صنوف مختلف کشور را به جهاتی دعوت به

سکوت می کنند ، از قبیل اینکه دانشجویان فقط باید درس بخوانند و کشاورزان

مشغول زراعت باشند، وکیل در مجلس حرف نزند و جاروجنجال نکند و گاهی هم

برای اینکه مردم اغفال شوند و نگویند احزابی در مملکت نیست درباب یکی از

موضوعاتی که در دانشکده ها درس می دهند و در روزنامه می نویسند سخنرانی

نمایند."

( نامه دکتر مصدق به حسین مکی در دوره پانزدهم مجلس شورای ملی)(1)