کلیشه روشنفکری درایران

 روشنفکری در ایران مانند بسیاری از ساختارها و کنشهای اجتماعی و سیاسی دچار آفتی به نام کلیشه شده است.با این تفاوت که این آفت تاریخی در بخش های دیگر جامعه تا حدود زیادی تحمیلی است اما در جامعه روشنفکری خود ساخته است.

روزی در حیاط دانشکده با عبدالله در مورد پروسه تحولات در ایران بحث میکردم و من تاکید داشتم که متمرکز شدن بر روی ساختار قدرت موجب انحراف از پروژه آگاه سازی بدنه اجتماعی منفعل و کشاندن  آن به متن تحولات می باشد.عبدالله با لبخند همیشگی اصرار داشت که این تمرکز موجب شکست ساختار قدرت و ایجاد فضای مناسب برای مانور فعالیتهای روشنگری می باشد.من هنوز بر این ایده استوارم و عبدالله نیز...

عبدالله هنوز در بند است و تحت فشارهای جسمی و روانی...

و من در این آرزو که او در این رویارویی نشکند تا دشمنش را از یک رضایت آنی مشعوف نسازد.

دوستان من پایدار باشید .

در هجوم تشنگي، در سوز خورشيد تموز
پاي در زنجير خاك تفته مي‌نالد گَوَن:
روزها را مي‌كنم پيمانه با آمد شدن

غوك نيزاران لاي و لوش گويد در جواب:
چند و چند اين تشنگي؟ خود را رها كن همچو ما
پيش نِه گامي و جامي نوش و كوته كن سخن.

بوته‌ي خشك گَوَن در پاسخش گويد: خَمُش!

پاي در زنجير، خوش‌تر تا كه دست اندر لجن

شعر از :شفیعی کدکنی